ਨਾ ਦੁਬਈ, ਨਾ ਚੀਨ... ਇਸ ਸੀਕ੍ਰੇਟ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੁਕੇ ਹਨ ਨੇਪਾਲ ਦੇ ਸਾਬਕਾ PM ਓਲੀ

ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ ਕਾਫ਼ੀ ਹਿੰਸਕ ਹਨ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਤਾ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਬਾਅ ਇੰਨਾ ਵੱਧ ਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਕੇਪੀ ਸ਼ਰਮਾ ਓਲੀ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇਣਾ ਪਿਆ। ਅਸਤੀਫ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਟਕਲਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਓਲੀ ਦੁਬਈ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਪਰ ਹੁਣ ਕੇਪੀ ਸ਼ਰਮਾ ਓਲੀ ਨੇ ਖੁਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਰਚਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁਬਈ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੀਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੇਪਾਲੀ ਫੌਜ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸ਼ਿਵਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਓਲੀ ਨੇ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪੱਤਰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਤਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਸੂਮ ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਡੂੰਘੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼

ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਓਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਦਰਦ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਸਿਸਟਮ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਗਏ ਪਰ ਪਿਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ 1994 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਸਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਗੋਲੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੀ।

ਓਲੀ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗਜ਼ਨੀ, ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਿਹਾਅ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਕਦਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅੱਜ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਕਈ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ

ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਜ਼ਿੱਦੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਓਲੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜ਼ਿੱਦੀ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਕੰਪਨੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲਿਪੁਲੇਖ, ਕਾਲਾਪਾਣੀ ਅਤੇ ਲਿੰਪੀਆਧੁਰਾ ਨੂੰ ਨੇਪਾਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਕਈ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਜਨਮ ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਓਲੀ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਹੁਦੇ ਅਤੇ ਵੱਕਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਣ, ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਨ ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।